Sloper

vrijdag 19 april
Alleen naar Bleau. Ik vertrek laat en haal het niet om het hele stuk te rijden. In de F1 net voor Parijs zoekt mijn telefoon verbinding met wifi en ontvang ik een bericht van Caroline Sinno. Een uitnodiging voor LinkedIn. Normaal accepteer ik die niet als ik iemand niet minimaal één keer face-to-face gesproken heb, maar in dit geval besluit ik het te doen. Toevallig ken ik haar naam omdat ik op internet berichten voorbij heb zien komen over moeilijke boulders die ze heeft geklommen. En ik zoek nog dames om te fotograferen voor mijn gids. Een zakelijke beslissing dus. Toegegeven, ook omdat ze erg mooi op de foto’s staat die ik van haar zag. Meteen stuur ik haar de vraag of ze van het weekend in Bleau is en of ik haar mag fotograferen. Binnen tien minuten heb ik antwoord. Morgen zien we elkaar.

zaterdag 20 april
Ik sta vroeg op en rij naar Rocher du Duc voor wat zoekwerk. Dat kan nog net, om 12 uur staat Caroline op het station van Avon. Het zoeken duurt te lang (ook hier is het rode circuit omgenummerd, gelukkig alleen het einde), ik neem een verkeerde afslag in een dorpje op weg naar Avon en veel te laat kom ik aan op het station. Het maakt haar gelukkig niet veel uit, we rijden meteen naar Apremont Envers waar ze ooit Welcome to Tijuana 7c klom. Opwarmen en fotograferen. Dat duurt langer dan verwacht. Ik ben het niet meer gewend om lang op een steen te zitten en niks te doen. Uit verveling klim ik ook wat in het dak en het verbaast me hoe goed dat gaat! Zelfs op mijn gympen want mijn klimschoenen liggen nog in de auto. De wrijving is uitstekend vandaag. Jammer dat ik er niet meer van kan genieten. Uiteindelijk heb ik een hele serie goede foto’s van een vrouw in een mooie 7c. Dat is ook wat waard. De keuze om voor mijn gids alleen maar Nederlanders te fotograferen is bij deze vervallen. In ieder geval bij de dames. Caroline is bevriend met Gérald Coste, en dat komt goed uit. Hij is één van de meest fanatieke openaars van het moment en ik zou hem graag spreken over een aantal gebieden. We rijden naar Dame Jouanne waar hij aan het klimmen is. Of zou zijn, want als we daar aankomen is hij alweer verdwenen. Wel treffen we er Neil Hart en Julien Nadiras. En twee dames. Ze zitten samen op een steen in felgekleurde donsjassen. Strakke zwarte broeken om hun lange benen, lachende gezichten, witte tanden, lang blond haar. Zoals je je een bosnimf voorstelt zeg maar, maar dan met een donsjas aan. Ze lijken sprekend op elkaar. Ze stellen zich voor als Claire en Amy. En o ja, er zijn ook nog twee Fransmannen en een zekere James. Klepperdeklep met Neil over nieuwe boulders, nieuwe gebieden en zijn film. Klepperdeklep met Julien over dat hij terug is in het bos, zijn filmprojecten en over dat ik bijna een Bleausard ben maar dat ik het nooit zal worden maar dat de locals toch allemaal mijn topo gebruiken als ze het even niet meer weten. Dat is toch leuk om te horen van iemand die veel van de mooiste boulders van het bos geopend heeft. Claire en Amy blijken bij Neil in de gîte te zitten. Ik vind het nu niet netjes met Caroline erbij maar als die twee zevendegraads klimmen dan ga ik daar ook nog even moeite voor doen om ze op de foto te krijgen… Samen met Caroline en Julien bekijken we nog wat nieuwe boulders en dan is het tijd om haar naar het station te brengen. We spreken af dat we elkaar morgen weer zien. Voor foto’s in nog een 7c.
Die avond eet ik met Dirk-Jan en Serge in Chalet Jobert in Dame Jouanne. Ze hebben de hele dag in Mont Aigu en Long Boyau geklommen. Morgen gaan ze er terug om nog wat boulders af te maken. Het is het grootste gebied dat ik nog moet nalopen voor de gids maar dit weekend gaan de dames even voor.

Caroline Sinno in Welcome to Tijuana 7c Apremont Envers

zondag 21 april
Ontbijt met Dirk-Jan en Serge in Nemours (het frambozentaartje valt tegen) en dan snel naar Recloses voor een nieuwe boulder. Ik loop ook het hele stuk naar Hueco Tanks (een boulder van Julien Nadiras trouwens). Daar zouden de grepen besmeurd zijn met olie. Dat valt mee of het is inmiddels opgeruimd. Ik kan nog net even langs Gorge aux Chats. Ook al weet ik dat ik daardoor weer te laat op het station zal zijn. Zo snel als ik met mijn enkel kan loop ik naar de achterkant van het gebied. Daar heeft Manuel Marqués veel nieuwe boulders geopend. Hoog en eng en vaak nat. Niet echt aanraders dus. Gelukkig ben ik minder te laat op het station dan gisteren. We rijden naar Rocher Guichot. Neil wil Caroline filmen in Coup de Faiblesse 7c en ik wil haar fotograferen. Terwijl zij opwarmt, kleppen Neil en ik verder over Bleausard zijn (hem lukt het ook niet), dabs en jokkende klimmers. Caroline beweegt even later uitzonderlijk soepel in Coup de Faiblesse. Ze klimt snel, elegant en trefzeker. We filmen, fotograferen en Caroline doet de passen steeds weer opnieuw. Ook Kook, die eigenlijk Simon Newstead heet, klimt mee. Hij is groot en gespierd (en de ex van Mina Leslie-Wujastyk, die ik nu ook in de gids kan zetten!). Caroline is klein en dun. Simon heeft meer dan een uur nodig om de beginpassen van de boulder te doen, Caroline doet het nog eens moeiteloos voor. Ik zal eerlijk zijn, ik kon de beginpassen ook niet. En dit keer had ik wel mijn klimschoenen bij me. Wel ik klim ik de 7b uitklim (Achoppement Libre) en dat is mijn eerste 7b in Bleau sinds ik mijn enkel heb gebroken. Neil gaat naar huis, Caroline doet nog een poging in een moeilijkere variant van de 7c, Coup de Force. Kook geeft het op. Niet veel later belt Neil me. The girls are here, zegt ie. Ik loop naar het begin van het gebied waar Claire, Amy en James aan het klimmen zijn. Nu pas dringt het tot me door. James is James Kassay, de Australiër die niet lang geleden Sideways Daze 8b flashte… Claire is zijn vriendin en Amy is haar tweelingzus. The girls vinden het leuk om morgen af te spreken en gefotografeerd te worden. Ik ga een leuk plan maken.
Dirk-Jan en Serge zijn al naar huis en ik heb geen zin om vanavond alleen te eten. Jammer dat Neil niet aanbood voor ons allemaal te koken! Op goed geluk rij ik die avond naar het muziek-café in Tousson. Ik heb geen contant geld meer maar het is al laat dus ik wil geen tijd verliezen met naar een dorp rijden waar je kunt pinnen. Mijn vermoeden blijkt te kloppen. Je kunt er niet pinnen en niet met een credit card betalen. De dichtstbijzijnde pin is kilometers verder. Gelukkig zit Roo er weer, een praatje en hij biedt aan mij wat geld voor te schieten. Ik kan aanschuiven en nog net wat eten. Er is vrijwel niets meer. Maar de ovenschotel die er nog wel is, smaakt me heel erg goed. Om elf uur nog rij ik naar Neil. Daar mag ik nog een biertje meedrinken en mee kijken naar een flauwe zombie-film. Neil heeft hem al vier keer gezien. Ik kan er me niks bij voorstellen.

Links wordt Amy gespot door Claire in Kango 6b+ en rechts Claire door James in 74% de Cacao 7a, Béorlots

maandag 22 april
Met croisants en citroen-merengue taartjes kom ik precies om 10 uur bij Neil aan. Hij vindt dat ik laat ben. Hij had wel wat eerder willen ontbijten. The twins en James willen niet eens proeven. Kook maakt koffie, we ontbijten in de tuin in de zon. Neil gaat ook mee naar la Padôle waar ik Claire en Amy wil fotograferen. Het bos is prachtig en ik maak foto’s van ze in Condition d’Oubli 7a+ en de prachtige Kango (assis) 6c. Dat laatste omdat ik die boulder per ongeluk verwisselde met een 7b maar de foto’s kan ik goed gebruiken in mijn volgende 5+6 gids. Ik schreef het al eerder, de westkant van la Pâdole is echt een aanrader. Zeker Kango. James doet het rustig aan in verband met een World Cup waar hij binnenkort aan mee doet. De reus Neil vormt een nog een groter contrast met de twee nimfen dan Kook met Caroline… Zelf klim ik wat onzeker, maar met meer vertrouwen dan de afgelopen weken.
In de middag rijden we naar Béorlots. James, Claire en Amy vinden het leuk om ook eens echt onbekende gebieden te zien. De meiden klimmen allebei de dakboulder 74% de Cacao 7a. Heel anders dan Kango, maar net zo mooi. Zeker een keer gaan proberen! Iets verderop maken foto’s van Amy in l’Arête à Michton 6a+ en Claire in l’Arête Interdite 7a+ een einde aan deze dag. Ik moet gaan rijden. Anders kom ik vandaag niet meer thuis. Een paar uur alleen. Dat is niet veel, als je verwacht drie dagen lang in je eentje te gaan werken in het bos. Het liep totaal anders. Veel mensen ontmoet en lekker veel geklommen!

O ja, de post hieronder is nu eindelijk voorzien van foto’s en ik ben intussen alweer een keer in Bleau geweest. Het verslag daarvan hou je dus nog tegoed.

Zaterdag
Vandaag heb ik les Videlles en la Padôle op het programma gezet. Een volle dag want les Videlles is een uitgestrekt gebied met meerdere sectoren en in totaal vier parkeerplaatsen die ik aan moet doen. Voor de zekerheid heb ik mijn krukken meegenomen voor als mijn voet moe wordt. Bij het bos aangekomen blijkt een zandpad afgesloten zijn voor auto’s en moet ik dus een stuk verder lopen dan voorheen. Snel corrigeer ik mijn gids. Ik begin bij het meest oostelijke deel. Net als de vorige keren voel ik me hier niet op mijn gemak. Het is privé terrein en ik heb hier altijd het idee dat ik iets doe dat niet mag. Behoedzaam loop ik langs een man die bij bijenkorven stukken plastic aan het verbranden is. Hij kijkt me even aan maar zegt niet dat ik hier niet mag komen. De eerste boulder die ik inteken, la Malédiction Haïtienne 7b+, is een mooie variant op een hele mooie 8a boeg Coco’s Production. Als je het niveau hebt, moet je zeker eens gaan kijken! Snel weer terug naar de auto. Die parkeer ik nu een stuk verderop en hop weer het bos in. Daar voel ik me alweer wat beter. Ik teken Tous les Couples sont Permis 7b+ in, een verrassend mooie en schone variant op een bestaande 7b. Er zit zelfs magnesium op deze afgelegen boulder. Snel teken ik ook Disette 7a (die mag je vergeten) achterin deze sector in en dan weer terug naar de auto. Wat eten en drinken en een pad verder het bos in. Nu met krukken want mijn enkel protesteert al behoorlijk. Er zijn nieuwe paden bij gekomen dus de aanloop is wat verwarrend, maar uiteindelijk sta ik toch in de ‘hoofdsector’ van dit deel van les Videlles. Een moeilijk uitziende 6c+ brengt me nog in verwarring, maar uiteindelijk staat ook alles hier netjes ingetekend.
Dan naar Videlles (les Roches). Twee keer eerder was ik hier voor mijn gids, ik heb er nog nooit geklommen. Steeds als ik hier was, was het nat en dacht ik: ‘Hier kom ik nooit meer terug.’ Nu is het kurkdroog en dat is maar goed ook. Ook zonder krukken is het moeilijk voortbewegen in dit doolhof van blokken. Af en toe is het hier zelfs gevaarlijk, zeker als de blokken glibberig zijn. Ik kan iedereen aanraden hier eens te gaan kijken op een rustdag want het is echt een bijzondere plek. Totaal anders dan de andere gebieden in Bleau. Mijn krukken schieten af en toe in rotsspleten en bijna verlies ik mijn rubber doppen die in die spleten blijven steken. Gelukkig kan ik ze steeds weer terugvinden. Het lukt me om twee boulders in te tekenen die ik de vorige keer niet kon vinden. Daarnaast verbeter ik de tekening met wat extra paden en inspecteer ik nog even Aphone, een vijf sterren boulder die jarenlang als de mooiste in de top 250 op bleau.info stond. Hij is mooi, maar die eerste plaats is ie sinds kort kwijt en verdient ie ook niet. Les Videlles af!
Het is al laat maar ik heb nog wel een paar uur licht. Toch nog maar naar la Padôle dan. Ondanks de vermoeidheid. Er blijkt heel wat te verbeteren aan mijn tekening en het wordt dus laat. Ik heb met Meagan, Rutger en Remmelt afgesproken om te eten en die smssen me al dat ze daar erg veel zin in hebben… Zo snel als ik kan loop ik langs de in te tekenen blokken. Ik kan iedereen aanraden eens te gaan kijken bij 1, 22 en 23 wit. Staand zijn het zessen, zittend zevens. Erg fraai! En blauw 11 vond ik er ook mooi uitzien. Alweer een gebied waar weinig mensen komen met hele mooie boulders!
Die avond zijn we de enigen in la Porte de Bourgogne. Het eten is prima, de bediening ook, maar het is toch een beetje leeg zo. Jaren geleden aten we hier altijd. We sliepen standaard in de F1 van Moret en aten hier. Vooral vanwege het meisje in de bediening, maar die is ook al jaren weg.

Remmelt Dirksen klimt 36.15 Power in Rocher Canon, dat was in 1998 de eerste 7c die ik klom! Ik kijk uit naar mijn volgende eerste, na mijn gebroken enkel

Zondag
Klimdag. We gaan naar Rocher Canon. Uitgekozen omdat ik daar nog een foto nodig heb voor de gids. Ik wil ook klimmen en warm wat op in blauwe platen. Spannend met één klimschoen en één gymschoen! Remmelt klimt 36.15 Power 7c en ik maak foto’s. Rutger klimt Rêve de Pierre 7a en ik maak foto’s. Natuurlijk probeer ik het ook even maar ik vertrouw de heelhook niet met mijn gymp. Ik klim nog wel de nieuwe boulder Touchera, Touchera Pas 7a. Niet fraai, maar wel lekker veilig dicht bij de grond en goed te doen op één voet. Dan nog wat foto’s in Chasseur de Prises 7a. De anderen gaan uitklimmen en naar huis, ik rij nog snel langs Symbiose (gauche) 7c in 95.2 maar dat wordt weer niks. Via de camping om een doos gidsen te verkopen rij ik naar Tousson. Daar eet ik in het muziekcafé la Tête des Trains en dat is erg leuk. Goedkoop ook. En erg on-Frans. Veertig soorten bier op fles, een knusse sfeer, bij elkaar aan tafel en live muziek. Roo van de gîte The House schuift bij me aan tafel en het is erg gezellig. Toch niet alleen!

Rutger Brouwer probeert aan het eind van de dag Chasseur des Prises 7a Rocher Canon

Maandag
Vandaag ben ik wel alleen. Ontbijt dus in Milly waar ik de taartjes en de mensen in de bar ken. Vandaag wil ik Beauvais af maken. De vorige keer is me dat niet gelukt. Terug dus naar Bois de la Valette. Eén van de twee boulders die ik nog moest, kan ik nu wel vinden, de andere moet ik maar vergeten. Vandaag teken ik ook Forêt Noire 7a in en dat is één van de mooiste platen van het bos. Knaloranje, hoog en puur. Een afgelegen plek maar plaatliefhebbers moeten hier zeker eens gaan kijken! De boulder staat op bleau.info niet goed aangegeven, vandaar dat ik hem eerder niet kon vinden. Nu zijn er bomen gekapt en de bomen die er staan, dragen geen blad. De oranje plaat stond al van ver naar me te lonken. Maar daarna loopt het niet meer zo vlot. Ik kan zelfs een heel rood circuit niet vinden en een ander is helemaal omgenummerd. De rest van de dag ben ik dus kwijt met dat circuit nalopen. Het was precies een circuit dat ik ter oriëntatie in mijn gids had ingetekend. Gelukkig is het verloop van het circuit goed aangegeven. Als een Sentier Bleu met streepjes op de rotsen! Ik ben kapot aan het eind van de dag en wat mij betreft mogen ze Beauvais omdopen tot Mauvais. Ik kruip de auto in en rij non stop naar huis. Vier uur en veertig minuten. Dat is een mooie tijd.

Het is intussen alweer twee weken geleden dat ik voor het laatst in Bleau was. De weersvoorspelling was slecht en toch besloten Michiel en ik om te gaan. We hadden drie dagen en we gokten erop dat er minimaal één goed genoeg zou zijn om te klimmen. Het laatste weekend Bleau met mijn voet in het gips. Ik had mijn afspraak in het ziekenhuis van maandag naar dinsdag verzet zodat ik een dag langer in Bleau kon blijven. Vrijdagavond rijden we vlot naar ons hotel in Milly. Bij het uitstappen kom ik erachter dat ik mijn krukken vergeten ben…

Zaterdag is het grijs, winderig en droog. Perfect boulderweer! Maar eerst krukken kopen bij de Pharmacie en taart eten. We besluiten in 95.2 op te warmen. Vooral omdat ik daar eerder in Coïnce et Danse 7a werkte en ik met mijn gipsen poot alle passen kon maken. Dat zou een mooi kado zijn, met mijn voet in het gips een zeven klimmen, net voordat het gips eraf gaat. Michiel klimt Coïnce et Danse snel en gaat daarna werken in Énergie Collective 8a, een mooie boeg aan de andere kant van de berk naast ‘mijn’ 7a. Na een paar pogingen durf ook ik de laatste moeilijke pas aan te zetten en hang ik aan de top van het blok, met mijn knie op een sloper. ‘Dit is echt héél dom’, grinnik ik naar Michiel. Het lukt maar net om op het blok te krabbelen. Er weer af is ook niet makkelijk. Mijn eerste zeven sinds ik mijn voet brak, zes weken daarvoor. Daarna spot ik met een brede grijns op mijn gezicht Michiel. Énergie Collective is een prachtige boeg, midden in 95.2. Heel vreemd dat die pas net geopend is. Michiel klimt hem in de derde poging, precies als ik klaar sta met mijn telefoon om hem te filmen!

Links ikzelf met mijn onhandige klompvoet in Coïnce et Danse en rechts Michiel met twee handige heelhooks in Énergie Collective

Dat smaakt naar meer! Snel naar Symbiose (gauche) 7c. Thuis had ik bedacht dat die met alleen een linker voet mogelijk moest zijn. Alle passen gaan inderdaad maar de hele boulder klimmen lukt me (net) niet. Michiel uiteraard wel. Een heuvel verderop tekenen we Hueco Camp 7a in. Een eenzaam dak met prachtige grote begin-’hueco’s en een halsbrekende uitklim. Voor de liefhebber. We hebben nog collectieve energie en we racen eerst naar de nieuwe klimwinkel in Bleau om net voor sluitingstijd gidsen af te leveren en dan net voor het donker naar Buthiers. Michiel klimt er in rap tempo de traverse Atomic Playboy 7c+ en ik teken één van de sectoren van Buthiers in. Nieuwe mooie, hoge boulders! In het donker rijden we naar Neil die verse pizza’s voor ons bakt en flesjes Heineken voor ons opent. Hij tekent een nieuw gebied voor me uit en Chris Schulte, een sterke Amerikaan die ook aan tafel zit, deelt nuttige informatie over de moeilijkste boulders van het bos. Een productieve dag. Ook als de volgende twee tegenvallen, zijn we toch niet voor niks naar Bleau gereden!

Zondag slapen we uit. Het heeft vannacht geregend. We vergissen ons in het taartje. De grote roze ufo ziet er prachtig uit maar de smaak valt tegen. Dan terug naar Buthiers. In de sector bij de tennisbanen vinden we weer nieuwe mooie, hoge boulders. Bijna alles wat ik inteken krijgt een uitroepteken. De blokken zijn vochtig, maar tot nu toe regent het niet. Op naar Franchard Sablons. Ook daar is vrijwel alles net een beetje vochtig. Michiel gaat springen in Rainbow Rocket 7c+ en ik strompel naar de laatste blokken van het gebied waar een paar nieuwe boulders geopend zijn. Die zijn snel gevonden en ingetekend. Eén blok is de moeite waard. De rest zit waarschijnlijk snel weer onder het mos… Het wordt kouder en donkerder. Af en toe vallen er spetters. Ik spot Michiel nog even maar hij kan zich niet meer echt motiveren om voluit te springen. We gaan eten bij de Marokkaan in Milly en spreken af met de Zweed Daniel. Die werkt twee maanden en klimt meer dan een half jaar per jaar. Vandaar dat hij goed op zijn budget moet letten. Maar vandaag mag hij een avondje uit. Het let goed op wat hij eet en drinkt. Hij is net zo lang en dun als Michiel en ik maar toch denkt hij dat weinig eten en drinken goed is om beter te klimmen. Hij verbaast zich over onze train-, eet- en drinkgewoonten.

Maandag doen we het iets minder rustig aan dan zondag maar haasten heeft ook nu geen zin. Het heeft vannacht weer geregend. Nu is het strak blauw. Misschien vanmiddag klimmen? We rijden naar les Mammouths. Ik heb informatie gevonden over een sector ten zuiden van de klassieke sector en als het weer goed is kan Michiel zo, hop, Ubik (assis) 8b proberen! Het duurt even voordat we de nieuwe sector gevonden hebben. Hoewel, we lopen er zonder het te weten doorheen, kammen een heuveltop, een dal, een heuvelrug en en nog een heuveltop uit en keren dan terug naar ons startpunt. We zijn vlak langs de mooiste boulder van deze sector gelopen. En het project waar we een foto van hebben wezen we aan als, daar zou ook een boulder kunnen zitten… Een nieuwe sector tekenen kost altijd even tijd en de laatste blokken die ik inteken zijn droog! Snel naar de auto voor de lunch en dan klimmen. Naast de auto worden we overvallen door een buitje van twee minuten. Alles weer nat. Ubik wordt niks maar de twee nieuwe boulders ernaast kan ik nog wel intekenen. Koffie in Nemours en nog snel even langs Rocher de la Combe. Daar vinden we Vitriole 7a+. Een unieke boulder in Bleau; een dakspleet van vier meter lang! Yosemite twee meter boven de grond. Het is tijd om naar huis te rijden.

Ik kan drie gebieden, één dag werk, van de to-do-lijst strepen. De afgelopen week hebben Dirk en Patrick me geholpen. Samen deden ze acht gebieden, zo secuur, dat ik er zelf niet meer langs hoef te lopen. Dat is weer twee dagen werk minder! Die week besluit ik ook om Coquibus niet op te nemen in de volgende gids (er blijkt een afspraak te zijn onder de locals om niets over Coquibus te publiceren). Ook dat scheelt twee dagen werk en het biedt meer ruimte in mijn gids voor andere gebieden en voor foto’s. Wel komt er een dag bij door het nieuwe gebied Rocher du Guetteur, in Trois Pignons. Mijn lijst is een bende. Dit weekend ga ik weer wat gebieden wegstrepen en ik zal daarna zorgen voor een net en kort lijstje!

Vanmorgen heb ik het gewoon gedaan. Ik heb het ziekenhuis gebeld en mijn afspraak verzet! Nu gaat mijn gips er een dag later af omdat ik langer in Bleau wil zijn…

Het weekend van 16-17 maart staat al lang in mijn agenda. Op maandag de 18e zou mijn gips eraf gaan. Maar nu kan ik drie dagen. Ik weet dat Bleau ook met een voet in het gips de moeite waard is omdat ik er afgelopen weekend was. Rutger en Meagan wilden mee en ik ben gewoon gegaan. Het was heerlijk en ik heb zelfs een boulder geprobeerd te klimmen. Van Coince et Danse lukten alle passen. Rutger klom hem. Het blok is niet hoog en hij bleek vooral op de linker voet te zijn. Vandaar.

Zaterdag heb ik aan de gids gewerkt. Een ‘makkelijke’ dag gekozen en het is gelukt. Met krukken de heuvel ten westen van Cuvier op. Op mijn knieën blokken op, op mijn billen blokken af. Zelfs een blok gevonden dat ik met gezonde voeten eerder niet kon vinden. Het weer was prachtig en er zijn dat weekend heel wat achten geklommen. Het eten was goed (tip; de Auberge in Auvers bij Noisy) en ontdekt dat de gîte The House in Tousson een prima plek is om te overnachten. Zeker als je ook andere klimmers wil ontmoeten want je deelt de keuken en woonkamer met de andere gasten. Zondagmiddag hebben we samen geprobeerd alle boulders in Bois de la Valette bij Beauvais te vinden maar dat is niet helemaal gelukt. Er is heel veel rots daar, waaronder heel veel schoongemaakte blokken. Van heel veel weet ik niet wat het is.

Rutger bij een mooi schoongemaakt blok in Bois de la Valette. Boulder?

Meagan bij een mooi schoongemaakt blok in Bois de la Valette. Boulder?

Toch weer een dag van de to-do-lijst af! Nog 11 te gaan.

Toevallig las ik dit artikel op de website van Cosiroc (Comité de défense des sites et rochers d’escalade). Helaas speelt ook mijn 5 + 6 gids daarin een rol. La Couppel, rood 32 in Bas Cuvier, blijkt in vrijwel alle gidsen verwisselt te zijn met la Dalle du Baquet, rood 30. Op de site vind je foto’s van de betreffende pagina’s van heel veel gidsen. Ook hele oude. Leuk om te zien en fijn dat ik het nu weet! Onderstaand filmpje begint met deze fout. Het meisje klimt dus niet la Couppel 6a maar la Dalle du Baquet 6a!

Mijn to do briefje is ongekreukt en er zijn toch twee dagen weggestreept. Twee dagen van de lijst zonder in het bos geweest te zijn! Frank en Wieneke waren een week in het bos en die hebben op hun rustdagen twee wandelingen voor me gemaakt. Daarbij hebben ze alle boulders die ik in die gebieden nog niet gezien had gevonden, gecontroleerd, gecorrigeerd en ingetekend. Ook de Zweed Daniel Olausson heeft een boulder voor me gezocht en ingetekend en misschien gaat hij nog wel wat doen. En dan is er nog iemand die me wil helpen. Patrick Schoenmakers woont in het bos en heeft me ook geholpen met een paar dingen voor 5 + 6. Maar nadat ik hem een paar vragen stuurde, ging hij door zijn enkel…

Zelf heb ik inmiddels loopgips en als alles goed gaat, ga ik dit weekend naar Bleau! Werken aan de gids. Makkelijk te belopen boulders zoeken en wat foto’s maken. Het weer lijkt prachtig te worden.

In de volgende 7+8 staan dus straks ook blokken die door anderen getekend zijn. Dank daarvoor!

Frank stuurde me tekeningen en foto’s van de boulders die hij vond. Links een nieuw blok in de buurt van 95.2 met daarop drie 7a+ boulders, waaronder Misfits, en rechts de nieuwe acht Kaïken in Gros Sablons.

Gisteren heb ik na drie weken weer geklommen. In de hal, met één voet. Veel makkelijke boulders die ik ook weer kon afklimmen. Het voelde goed. En ik heb ook al een moeilijke Bleau-boulder gevonden die alleen met je linker voet te klimmen is. Ubik, grap ik wel eens, maar die afsprong lijkt me niet handig met een voet in het gips. Die is het dus niet. Het is een zitstart, de boulder is laag en ik heb alle passen ooit al eens gemaakt… Wie weet.

Je klimt highballs, valt van hoog op puntige stenen, landt naast de crashpad, op één been, op je rug, ongecontroleerd en er gebeurt in meer dan 20 jaar boulderen niets. De eerste jaren dat ik boulderde bestonden er niet eens crashpads… En je glijdt van een meter hoogte uit een plaat in de hal en je breekt je voet. Mijn beschermengelen zijn me in 27 jaar klimmen altijd bijzonder goed gezind geweest. Ik geloof er niet in, maar soms grapte ik dat ik er zeker een stuk of vijf heb. Ze hadden blijkbaar even iets beters te doen. Laten we hopen dat ze iemand gered hebben die hun hulp harder nodig had dan ik.

Drie gewone foto’s bij de EHBO waren niet genoeg. Een dag later bleek uit de ct-scan dat er twee stukken van mijn talusbot zijn afgebroken. Daardoor kan ik voorlopig niet door het bos struinen. Ik ga mijn uiterste best doen om de komende weken rustig te herstellen. Flink aan de bak dus met foto’s kiezen en bewerken, het document controleren op fouten, heel veel andere saaie dingen achter de computer en mijn opdrachtgevers. En daarna weer volle bak er tegenaan in het bos. Terug naar de zwijnen.

In Bleau zijn de condities eindelijk weer goed. Want deze klassieker was door een greep waar een stuk vanaf was gebroken (ja, die dingen breken ook) al een tijd niet meer geklommen. Drie varianten. Die van links kende ik nog niet en blijkt 7b+ te zijn, de tweede is 7c+, de derde 8a.

Ik heb nog een paar halfslachtige pogingen gedaan om iemand mee te krijgen naar Bleau. Dat is niet gelukt. Ik snap het ook wel. De weersvoorspelling was belabberd, zo belabberd dat ik vrijdagavond helemaal geen zin had om in de auto te stappen. Om een onverklaarbare reden kapte ook nog eens de autoradio ermee. Zaterdagochtend stap ik toch in. Alleen en zonder muziek. De dame van GoogleMaps op mijn telefoon had ook al niet veel te vertellen. ‘Over zeshonderd meter, flauwe bocht naar rechts. Flauwe bocht naar rechts.’ Daar zit je dan tientallen kilometers lang op te wachten. Op zo’n opmerking. Halverwege België wordt het toch spannend. Vijf ongelukken binnen twintig kilometer; stuifsneeuw, ijzel. Een geschaarde vrachtwagen waardoor de snelweg compleet is afgesloten, een busje ondersteboven in een akker naast de weg, een mercedes achterstevoren tegen de vangrail…

In Bleau loop ik door de krakende sneeuw langs afgelegen boulders. Alpha Jet is er zo eentje. Die ligt op een plek waar je echt nooit komt als klimmer. Behalve als je graag boulders opent of een gids maakt. Er liggen vier grote zwijnen onder die snuivend wegstormen als ik aan kom lopen. Ook de andere nieuwe boulders in Franchard Ermitage, Raymond en Cuisinière vind ik snel. In een korte middag kan ik weer een dag werken van mijn lijstje afstrepen. ’s Avonds nodigen Neil (van MaisonBleau) en Daniel (een Zweed die elk jaar maandenlang in Bleau verblijft) me uit om Kebab te eten in Milly. ‘Weer eens wat anders,’ denk ik en ik vecht een gigantische mixed schotel naar binnen. Het is goedkoop en een stuk gezelliger dan alleen eten!

Zondag regent het. Toch zit ik al vroeg aan mijn citroen-frambozentaartje. Vanwege de regen wil ik gebieden doen waar ik niet eindeloos in hoef te struinen. In Boissy, Marlanval en Champlaid hoef ik steeds maar één boulder te zoeken en in te tekenen. Tussendoor kan ik dan weer even in de auto opdrogen. In Marlanval vind ik Realist 8b+ en dat lijkt me één van de mooiste moeilijke boulders van het bos. Het gaat heel vlot allemaal en dus kan ik ook het nieuwe gebied Charbonnière nog doen. Vier zevens op drie blokken in een bos waar ik nog nooit geweest ben. Ook die vind ik meteen. Ik ben er snel weer weg want de jagers die ik hoor zijn erg dichtbij. Ondanks mijn opvallende rode paraplu voel ik me helemaal niet veilig. Na een late lunch in Milly (ik kan de salade parmesan in Hotel le Cygne aanraden) is het nog wel een tijdje licht. Ik besluit Tirelipinpon te gaan zoeken. Daar heb ik eerder een keer vergeefs naar gezocht. Nu loop ik er meteen heen. Het is een rare dag, alsof ik al weet waar de boulders liggen. Ondertussen zijn mijn schoenen en broekspijpen wel helemaal doorweekt en mijn voeten steenkoud. Nog even snel twee nieuwe varianten op het blok met Guichot Business in Rocher Guichot bekijken denk ik. En hoewel ik al een paar keer eerder bij dat blok ben geweest, kan ik nou juist dat blok pas na heel lang zoeken vinden. Snel mijn eigen tekening dus nog maar even verbeteren. In het laatste licht loop ik nog naar Potala om een paar nieuwe boulders in te tekenen. Het is gestopt met regenen en het laatste zonlicht schijnt warm op de goudgele blokken. Het is doodstil en ik sta glimlachend om me heen te kijken. Ik heb in twee dagen tien gebieden en twee dagen werk van mijn lijstje gestreept. Als het vannacht droog blijft en een beetje gaat waaien, kan ik morgen misschien zelfs nog wat klimmen! Ik ben kapot en ga die avond al vroeg in bed liggen. Met een flesje wijn, crackers met rosette en de afstandsbediening van de televisie bij de hand. Als toetje had ik een blik perziken op siroop en een reep chocolade gekocht maar daar kom ik niet meer aan toe.

Het lukt me niet om uit bed te komen. Ondanks het zonlicht dat zich met kracht door de gordijnen naar binnen dringt. Mijn benen voelen zwaar, mijn voeten doen pijn en mijn rug zeurt. Ik sleep me naar de bakker en besluit het perentaartje met chocolade te testen. Twee koffie erbij dan maar. Hier en daar zijn de muren van de huizen al droog dus waarom de blokken niet? Als ik vandaag naar Rocher Fin loop en alle nieuwe boulders daar vind, kan ik nog een dag werk wegstrepen. Onderweg naar het gebied kruist mijn pad dat van nog een everzwijn. Het blijft leuk om die beesten door het bos te zien struinen. Op de heuvel met het gele zand vind ik hier en daar al een droge greep. Er is helemaal niemand. Nadat ik de nieuwe boulders heb ingetekend vind ik een wandje met vier droge opwarmers. Ik klim ze alle vier en na de laatste blijf ik even met gespreide armen op het blok staan. Als ik mijn best doe, kan ik net wat warmte van de zon voelen. En een zuchtje wind. Jaren geleden probeerde ik hier NoNameYet 7b+/7c. Veel te hard op de vingers, vond ik toen. Ik sms Daniel dat de blokken droog zijn en dat als hij buiten wil klimmen, dit zijn kans is. Hij komt er meteen aan. In mijn eentje krijg ik het niet voor elkaar om alle passen te maken. Ik klim (of open) wel een variant iets meer naar rechts die een stukje makkelijker, maar minder mooi is. Samen werken we de passen van de originele variant uit maar als we pogingen gaan doen, vallen we steeds op de laatste, relatief makkelijke passen. Na té veel pogingen klim ik hem om half vijf.

Om tien over vijf stap ik in de auto. Voorbij Parijs gaat de cruise control te hoog. Ik rij in één ruk door naar huis. In stilte. Af en toe een ‘flauwe bocht naar rechts’. Het vriest niet meer. Alle autowrakken zijn opgeruimd. Om precies tien uur stap ik in Rotterdam uit. Nog 13 dagen werken in het bos. Hoewel, ik voeg ook een dag toe; nieuwe boulders, nieuwe gebieden!

Van NoNameYet maakte Daniel deze foto’s. In een ander weekend maakte hij dit filmpje van me in Symbiose (gauche). Ik moet erbij zeggen dat ik deze boulder klom met een slepend voetje over de crashpad en dat ik dus nog een keer terug moet om hem af te maken.

Bart van Raaij - Symbiose gauche 7C from Daniel Olausson on Vimeo.

In april 2012 verscheen 5 + 6, in mei begon ik, tussen het klimmen door en dus nog niet zo serieus, met het zoekwerk voor de derde editie van 7 + 8. In november 2012 maakte ik bovenstaand lijstje van de gebieden die ik nog moest bezoeken. Toen ik het lijstje maakte, was het nog 23 dagen werk in het bos, nu nog 16! Dat zijn acht weekenden. Het plan is om in maart het zoekwerk af te ronden en in april de derde editie van 7 + 8 te publiceren. Zo, nu heb ik het opgeschreven. Aan de slag dus… Misschien heb ik tijd om net als de vorige keer af en toe een verslagje te schrijven over de vorderingen.