Sloper

De gids is gedrukt en de eerste exemplaren zijn verzonden naar de winkels! Mijn huis en een meubelmagazijn iets verderop staan nog vol. Er zijn er genoeg. Ik krijg veel vragen van mensen die hem volgende week of dit weekend zelfs al willen gebruiken en of 5 + 6 dus al ergens te koop is. De NKBV, Outdorado en de Bouldershop hebben hem alvast in hun webshop staan. Verder hebben Monk in Eindhoven, Graviton in Sittard, Cube en Arqué in Enschede, Steep Part in Den Haag en Rotterdam, De Klimmuur in Haarlem en Mountain Network en Pied à Terre in Amsterdam ook gidsen ontvangen. Als je dat allemaal niet haalt; van het weekend breng ik persoonlijk de bestellingen rond in Frankrijk. De rit begint op vrijdagavond met Bleau in Gent en de Climbing Shop in Lille, dan zaterdagochtend Au Vieux Campeur in Parijs en vervolgens Sport Outdoor en Reelbooks in Fontainebleau zelf, de presse/tabacs van Barbizon en Milly, wat gîtes, campings en de verzoler bij Rocher Sabots… Ik hoop zondag lekker rustig wat te kunnen boulderen.

Binnenkort gaat uiteraard bleau.info ook de 5 + 6 verkopen.

De eerste recensies zijn ook al verschenen. In BLOK 14 en online.

Veel plezier ermee!

Na het weekend zit het vele werk voor 5 + 6 erop! Kan ik rustig aan de slag met de derde editie van 7 + 8…

Drukte
De afgelopen weken (maanden) had ik het veel te druk en kon ik me er niet toe zetten om tijd te maken voor een bericht op Sloper. In die tijd zijn er veel klimmers naar me toe gekomen met de vraag hoe het met de topo staat. Die wordt op dit moment gedrukt! Dat drukken is nu bijna klaar en de eerste vellen liggen al bij de binder. Als alles goed gaat krijg ik 24 of 25 april de eerste exemplaren! Sinds mijn laatste post ben ik nog drie keer naar Bleau geweest. Eén keer meer dan ik had voorzien.

1
In een heel koud weekend reed ik alleen naar het bos om Restant de Long Rocher en Bouligny helemaal na te lopen. Ik kan me herinneren dat ik twee dagen vroeg op stond en dat ik met -11 ’s ochtends vroeg het bos in liep. Ik had speciaal een paar dunne handschoenen gekocht voor onder mijn gewone handschoenen, ik had bij hoge uitzondering een muts op en de tweede dag heb ik zelfs van die chemische handwarmers gebruikt. Heerlijk in wanten lijkt me, maar in handschoenen blijven je vingers steenkoud. En om te schrijven moet ik toch handschoenen dragen. De eerste dag liep ik dolgelukkig weg uit Restant de Long Rocher. Ik had anderhalve dag staan voor dit gebied en ik had het in één dag af gekregen. Alles gevonden. Het was kraakhelder die dag. Steenkoud en er was de hele dag niemand anders in het gebied. De winterzon scheen prachtig door de bomen, en het was zo stil, ik heb zelfs geen enkel dier gezien. Het enige wat ik de hele dag gehoord heb, is het kraken van de bosgrond onder mijn voeten, mijn ademhaling en de dingen die ik tegen mezelf zei. Want ja, dat ga je doen als je lang alleen bent. Hardop praten tegen jezelf.
De tweede dag werd ik met stramme benen wakker maar weer zat ik om acht uur bij een benzinestation koffie te drinken. Buiten was het weer steenkoud. Ik heb me Bouligny in gesleept en ik ben de hele heuvelrug afgelopen. Op de terugweg deden mijn knieën pijn van het springen over de blokken maar ik had nog een uurtje over om te klimmen. Ik ben naar Cuvier gereden en ik heb in het laatste licht Cortomaltese, Carnage, Bérézina, Carnazina en l’Abattoir geklommen. De laatste heeft de laagste waardering maar weer had ik voor die boulder de meeste pogingen nodig. De gids was af. Maar eigenlijk wist ik toen al dat ik nog één keer terug zou gaan voor de nieuwe boulders in Mont Aigu en Apremont Bizons.
Op de terugweg passeerde de teller van mijn auto de 400 000 kilometer. Thuis rekende ik uit dat ik sinds juli 2010 zo’n 25 keer speciaal voor 5+6 naar Bleau ben gereden.

2
Het weekend dat ik terug ging naar Mont Aigu en Apremont Bizons gingen Dennis Teijsse en Bernard Kroes mee. Het voelde als een jaar of negen geleden toen ik de eerste 7+8 gids afmaakte. Ook toen waren Dennis en Bernard er vaak bij. De eerste dag klommen zij in Bizons en tekende ik alle nieuwe boulders in. Aan het eind van de dag vocht ik voor een nieuwe 7a traverse en werkten Dennis en ik in de 7c Scream. Eindelijk weer eens echt bouderen! Nieuwe dingen proberen die moeilijk voor me zijn.
Aan het begin van de middag van de dag erop tekende ik in Mont Aigu de laatste nieuwe boulder in. Het veldwerk zat erop. Dennis filmde me toen ik uit het bos kwam lopen. 4000 bolders ingetekend. Toch voelde het niet als een opluchting. Er moest nog veel werk achter de computer gebeuren… Daarna hebben we nog even in Apremont geklommen en een foto gemaakt tot een hagelbui ons verjoeg.

3
Bij het selecteren van de foto’s voor de gids realiseerde ik me dat ik veel te weinig foto’s van vrouwen had gemaakt en dat ik in de zuidelijke gebieden nauwelijks had gefotografeerd. Het leek me goed voor de gids ook wat jongere mensen af te beelden en dus ging ik op zoek naar jonge meiden die tijd hadden en een weekend met me mee wilden. Ik had afgesproken op dinsdag 3 april, in de ochtend, de gids bij de drukker aan te leveren. Eind mei lukte het me een afspraak te maken met Anna en Lotte. Anna kende ik een beetje, Lotte helemaal niet. Vier dagen voordat mijn gids naar de drukker moest ben ik met hen toch nog een keer naar Bleau gereden. Ik had een vol programma gemaakt met de eerste dag vijf gebieden en de tweede dag drie. In al die gebieden wilde ik foto’s maken en nog wat uitzoeken. Het weer was top, de meiden klommen wat ik wilde, waren gezellig en deze keer reed ik echt tevreden en opgelucht naar huis!

Last minute fotomodellen Lotte en Anna bespreken hun highball-tactiek in Apremont

5+6 zoals die naar de drukker is gegaan:

3975 straight ups, graded 5- to 6c+, in Central and Southern Fontainebleau
Listed problems 5-: 400 5: 630 5+: 679 6a: 559 6a+: 245 6b: 438 6b+: 273 6c: 440 6c+: 311 April 2011

Er zijn al veel mensen die hebben gezegd dat ze snel een exemplaar willen hebben omdat ze begin mei naar Bleau gaan. Ik ga mijn uiterste best doen deze boeken zo snel mogelijk bij hen te krijgen. Hou deze en andere sites in de gaten!

Het omslag van 5+6 zoals die naar de drukker is gegaan

Het einde is in zicht
Halverwege januari heb ik een grote slag te kunnen slaan bij het nalopen van alle vijven en zessen in centraal en zuidelijk Fontainebleau. Het weer daarvoor was een week lang perfect: 8-13 graden. Prima wandelweer dus. Af en toe wat miezer en condens en weinig wind. De blokken waren vrijwel continu nat, ik kwam dus weinig in de verleiding om te gaan klimmen… Ik ging de week in met nog zeven dagen werk te doen, aan het eind waren er daar nog 2,5 van over. Maar… in die week ontving ik ook twee topo’s van gebieden die ik al af had. Topo’s met nieuwe boulders. Vers geopend, en natuurlijk heel leuk om nog in deze gids te verwerken. Het kunnen dus ook zo maar vier dagen worden… En misschien kom ik zo toch nog aan de 4000 boulders.

Het was een week van vaak vroeg op staan en bij het eerste daglicht starten, dan ontbijt halen voor de anderen, terug naar de gîte, ontbijten en daarna droge rots zoeken om te klimmen of verder werken. Ik zal me beperken tot die details waar je als klimmer ook wat aan hebt.

Rempart
Voor Rempart had ik anderhalve dag staan. Anderhalve dag, zul je denken, voor een gebied met vooral zevens en achten? Dat is dus niet zo. Er zijn 120 vijven en zessen in Rempart die de gids halen! Toegegeven, veel daarvan zijn hoog, eng, mossig of niet zo mooi, maar er blijven er genoeg over om het er een keer op te wagen. Vooral aan de zuid- en oostkant van het gebied zijn mooie, schone en niet te hoge vijven en zessen te vinden. Uiteindelijk had ik iets meer dan twee dagen nodig om ze te vinden en in te tekenen. Dit gebied droogt razendsnel en we hebben er in een week met zeer matig weer regelmatig kunnen klimmen. Veel van de vijven en zessen in de mooiste stukken hebben we gezamenlijk getest.

Marion des Roches
Om zeven uur opgestaan, heel stil de gîte uitgeslopen om niemand wakker te maken, een flinke rit door een donker bos om in het gebied aan te komen, een stevige wandeling naar het uiteinde van de lange heuvelrug waarop de boulders liggen, en dan tot de ontdekking komen dat je één van de twee tekeningen vergeten bent. Aargh! Wat stom! Het nalopen van de boulders in het laatste deel gaat vlot. Een wild zwijn in een verlaten bos met een lage ochtendzon maakt mijn ochtend toch goed. Niks aan te doen. Ik moet terug naar de gîte. Daar ontbijten, de blokken blijven vandaag nat dus de jongens willen mee om het tweede deel van Marion des Roches na te lopen. Het is een prachtige heuvelrug en voor een nieuw gebied zijn er verrassend veel mooie boulders. Dit is echt een mooie heuvelrug om heerlijk overheen te slenteren, lekker zonder crashpad, alleen je klimschoenen en een cocosmatje, en dan tijdens je wandeling af en toe een boulder proberen.

Montrouget
Op de top van de heuvel liggen een paar blokken en onder die blokken zitten twee dakboulders die altijd droog zijn. Figure de Style 7b en Zone Interdite 7c. Omdat we nu echt wel eens willen klimmen lopen we erheen. Zone Interdite is klam, Figure de Style is helemaal droog! Ik heb hem jaren geleden, toen ik aan mijn eerste 7+8 werkte al eens geprobeerd, maar toen kon ik hem niet klimmen. Nu lukt het me na wat puzzelen vlot. Een aanrader voor op een natte dag!

Dame Jouanne/Maunoury
Eén dag van de week hebben we geluk met het weer en zijn de condities goed. Ties en Remmelt willen graag Angle Parfait klimmen en daarna door naar Irreversible. En die wil ik ook wel weer eens proberen. Remmelt heeft weer eens één van zijn uitzonderlijk goede dagen en hij klimt Angle Parfait, Angle Plus que Parfait in de tweede poging en hij flasht bijna Irreversible. Na een spannende val klimt hij ook die in de tweede poging. Ties en ik hebben het nakijken. Al klimt Ties wel vlot Angle Plus que Parfait en lukt mij die ook nog een keer voor de video. Misschien toch eerder 7a+ in plaats van 7b+ en Angle Parfait toch 7b+ in plaats van 7a+? Laat op de dag klimt Rutger zijn eerste zevendegraads boulder; Soupçon. Tijdens het opwarmen klom hij ook al zijn eerste, Mur-Mur, maar die hebben we meteen afgewaardeerd. Wel een mooie muur op randjes, maar geen 7a. In de schemer flashen Remmelt en ik de éénpasser Rituel, een boulder die geopend is als 7b, afgewaardeerd werd naar 7a+, maar nu we hem geklommen hebben, denken we dat het maximaal 7a is…

In de video achtereenvolgens:
Sans l’Angle (16 wit) 5+
Mur-Mur (zwart Q) 6c+
Angle Parfait 7b (7b+)
Angle Plus que Parfait 7b (7a+)
Irreversible 7c

Avon
De laatste vier sectoren van het enorme gebied Avon doe ik ook alleen, vroeg in de ochtend. In twee van die sectoren was ik nog nooit geweest. De meest zuidelijke is verrassend mooi. Ook hier schone blokken met mooie zesdegraads boulders. Logische lijnen, fijne afsprongen. Echt een gebied om eens heen te gaan als je rust zoekt op een drukke dag. Het is januari, maar hoog in de bomen vechten de eekhoorns al om hun territorium. Die zijn dus al ontwaakt uit hun winterslaap. Het is echt genieten om hier te lopen. Een mooi blauw gemarkeerd wandelpad, de boulders liggen er in mooie groepjes langs verspreid. Maar daarover schreef ik al eens in BLOK 5.

Aigu en Boyou
Het is onze laatste dag en weer is alles nat. We zijn nog maar met z’n drieën over en samen lopen we al vroeg naar Mont Aigu. Het blauwe circuit is er omgenummerd en bovenop de heuvel moet ik veel tekenwerk doen om de topo goed te krijgen. Rutger en Remmelt proberen ondertussen wat te klimmen maar de blokken zijn te nat bovenop. Helemaal achterin het gebied ontdekken we een nieuw gepoetste sector. Het zijn prachtige blokken met mooie lijnen. Voor de zekerheid teken ik het allemaal in. R&R krijgen honger en geven het op. Alleen ga ik door om Long Boyou in te tekenen. Ook hier ontdek ik veel gepoetste blokken met nieuwe lijnen. Het begint te miezeren. Met in één hand een paraplu en in de andere mijn map met aantekeningen balanceer ik over natte glibberige en door de natte varens. Mijn pen in mijn mond. Ik heb honger, ik heb dorst, ik heb natte voeten, ik heb het koud en ik merk dat ik steeds vaker bijna mijn evenwicht verlies. Ik moet me er echt toe zetten om ook dit gebied af te maken. Om een uur of vier ben ik klaar. Doodmoe kom ik bij de auto aan. R&R zitten klaar met een frambozentaartje. Precies wat ik nodig had. O ja, ook hier weer mooie boulders, maar wel heel verspreid. Echt een wandelgebied waar je af en toe een mooie boulder probeert. Rust, een hert, een prachtig bos en een leuke boulder.

Afmaken
Om de gids af te maken moet ik nog naar Restant de Long Rocher en Bouligny. En terug naar Aigu-Boyou en Apremont Bizons voor nieuwe boulders. En als ze dan in de tussentijd niet weer een gebied ontsluiten wat ik graag nog in de gids wil hebben, dan is het af en kan ik naar de drukker!

De stand van 5+6 eind januari:

3816 straight ups, graded 5- to 6c+, in Central and Southern Fontainebleau
Listed problems 5-: 394 5: 633 5+: 637 6a: 571 6a+: 202 6b: 432 6b+: 238 6c: 441 6c+: 268 January 2011

Van de 3816 boulders heb ik nu 3576 boulders gecontroleerd. Van de 46 gebieden moet ik er nog 2 helemaal doen. Dat is waarschijnlijk nog 2,5 dag werk in het terrein.

Als ik de recent geopende boulders (een stuk of 90 vijven en zessen!) ook in de gids plaats, moet ik terug naar twee gebieden, wat me 2 dagen extra gaat kosten.

Met nog tien dagen ‘in het veld’ komt het einde in zicht. Dan heb ik zo’n 4000 boulders gezien, beschreven en ingetekend. Of geschrapt. Tot twee jaar geleden reed ik nooit alleen naar Bleau, tegenwoordig rij ik net zo vaak alleen als met anderen. Ook net voor Oud en Nieuw en net na Oud en Nieuw ben ik twee keer kort in Bleau geweest. Vooral om te werken aan de gids. Alleen. Al is er altijd wel iemand in het bos met wie ik af kan spreken. Het doel is nog steeds om eind januari klaar te zijn met het zoekwerk, februari te gebruiken om het digitale bestand helemaal af te maken achter de computer thuis en de gids in maart te laten drukken.

Reconnaissance
De parkeerplaats van Cuvier is leeg. Het is nog vroeg en gelukkig is het droog. Snel loop ik naar Reconnaissance, een gebied met bijna 125 vijfde- en zesdegraads boulders op een klein oppervlak. Ik hoop het snel af te hebben en vanmiddag nog even te kunnen klimmen. Halverwege de wandeling naar het gebied kom ik er pas achter dat het echt steenkoud is. Of waterkoud eigenlijk. En ik ben mijn handschoenen vergeten. Ik verstop mijn camera en andere spullen onder een overhang en begin te tekenen. Al snel zijn mijn handen fel rood en lijkt mijn huid los te komen van het vlees, de botten en de pezen in mijn handen. Verslagen sta ik ernaar te kijken. Schrijven lukt nauwelijks en toch moet ik door. Hoe ging dat ook alweer? Ik wrijf in mijn handen, ik klap een paar minuten, ik wrijf ze langs mijn broekspijpen, hou ze tussen mijn benen, ik sla mijn handen voor mijn borst langs op mijn rug, ik draai rondjes met mijn armen. Eindelijk krijg ik er weer wat gevoel in. Met tintelende vingers schrijf ik door. Maar na een kwartier zijn ze weer net zo koud als ze waren. Zelfde ritueel. Sms van Dirk: ‘… maar ik heb zo’n koude vingers!’ Dat snap ik, als je ook nog eens rotsen aan gaat raken… Ik moet me er echt toe zetten om het hele gebied in één keer af te maken. Ik heb geen zin meer in koude handen. Ik wil ergens naar binnen waar de verwarming aan staat… Nog een laatste stop. Ik sta op een hoge steen en staar in de verte. Alles ziet er koud uit. Er hangt een grijze, vochtige sluier over het bos. Mijn map met aantekeningen ligt op de grond, mijn pen klem ik tussen mijn tanden. Ik grom gefrustreerd en besluit het gewoon te doen: langzaam beweeg ik mijn rode handen met bewegingloze vingers onder mijn jas, onder mijn trui en zelfs onder mijn shirt. Ze raken mijn buik en ik huiver. Ik duw ze in mijn broek. Zelfs in mijn onderbroek. Mijn handen raken elkaar tussen mijn benen. Zo sta ik een tijdje, met kromme rug, kreunend van de ene voet naar de andere te wiegen en langzaam voel ik weer wat warmte in mijn vingers stromen. Snel teken ik de laatste boulders in en blij stuif ik terug naar de auto. Aan Dirk meld ik: ‘Ben steenkoud en heb honger, zin in omelet PMU Barbizon.’ Als ik in de auto stap begint het te miezeren. Al snel ontmoeten we elkaar in de PMU. Verwarming. Warme koffie. Warme omelet. Mensen.

Mare aux Corneilles
Dirk en Wies hebben na de koffie nog wel zin in een wandelingetje en samen lopen we in de miezer alle boulders van Mare aux Corneilles na. Dat gaat lekker vlot. Dirk houdt steeds de paraplu boven mijn map als ik moet schrijven. Alleen één afgelegen dak met een 6c boulder kunnen we niet vinden. Het wordt al donker en dus we moeten het opgeven. Gelukkig nodigen Dirk en Wies me uit voor het eten. Gezellig. Zeewolf met aardappelen en groenten. En wijn. En espresso. Lekker! Victor heeft ondertussen een Formule 1 kamer geregeld dus slapen hoef ik vannacht ook niet alleen!
Victor en ik staan vroeg op. Victor gaat ontbijten bij Enzo. Ik check bleau.info voor meer informatie over het onvindbare dak, ik koop nog snel even handschoenen en loop vervolgens in één keer naar het dak. Wéér een gebied af! De tekstuele beschrijving op bleau.info blijkt te kloppen maar het dak ligt op een heel andere plek dan in de getekende topo staat aangegeven. Onder het dak de resten van een afgedankt crashpad. Op deze manier maken klimmers zich natuurlijk niet populair en op de terugweg sleep ik stukken plastic en een versleten hoes achter me aan. Dat gaat een smerige boel worden in de auto.

Cuisinière en Apremont
Ik heb met Dirk afgesproken in Cuisinière. We willen Miséricorde 7c+ proberen. Het zou mooi zijn om het jaar af te sluiten met een mooie, moeilijke boulder. Maar hij lukt voor geen meter. En dat terwijl de omstandigheden perfect zijn. Victor en Enzo zijn in Apremont en ook daar zijn de blokken droog. We klimmen er Marginal (droite) 7a+ (makkelijker en iets minder mooi dan ik had gehoopt) en spotten er Victor in Psychose 7b+. Ooit geopend als 7c+. Die ziet er mooi uit. Ik twijfel of ik Psychose ook in zal stappen maar het lijkt me verstandiger geen high balls te gaan proberen. Ik wil mijn enkels niet blesseren. Dan kan ik de gids dit vorjaar wel vergeten. Na wat hopeloze pogingen in Full Contact 7c+ (lelijk en de bodem is een stuk lager dan voorheen) komen we uit bij Tarpe Diem 7b+ en à Deux Doigts du Bonheur 7b+. Het late zonnetje staat precies in de wand en de omstandigheden zijn perfect. Dirk heeft wat last van zijn lengte en komt niet door Tarpe Diem. Ik heb meer geluk en na wat werken klim ik à Deux Doigts du Bonheur, een boulder waarvan ik eerder altijd dacht dat die onmogelijk voor me was. Maar vandaag lukt het me om een methode te bedenken die wel werkt. Mooie boulder!
Ondertussen is de zon onder, is de kou terug en Dirk en ik zijn alle twee een beetje nachtblind. Snel naar de auto dus. Ik heb met niemand een afspraak voor het eten en een beetje teleurgesteld rij ik naar het hotel in Nemours. Ik zou niet weten waar ik in Nemours moet gaan eten. Precies als ik er echt van ga balen, smst Victor: ‘Ik ben uitgenodigd om bij de nahumuries te eten… Jij al plannen??’ En een paar seconden later gelukkig: ‘De nahumuries nodigen jou ook van harte uit.’ Snel de auto aan de kant. Ik sms: ‘Ik moet wel nodig douchen… Ik keer en probeer het te vinden.’ Het eten is bijna klaar als ik binnen loop. Gezellig. Some guys have all the luck…

Dirk strekt zich uit in Tarpe Diem en ik krabbel op à Deux Doigts du Bonheur

Rocher des Princes
Enzo is een uitslaper. Victor niet dus hij wil nog wel even met me mee naar Rocher des Princes. Daar gaat het zoeken vlot totdat we bij een groot blok aankomen waar een stuk of zes nieuwe boulders op zitten. De beschrijvingen die ik heb gevonden blijken te vaag. Victor wordt onrustig: hij gaat er vandoor. Ik loop wel vier keer pijnzend rond het blok voordat ik overtuigd ben van de juiste plek en omschrijving van de zes boulders. En ook de boulders rondom dit enorme blok laten zich maar moeilijk intekenen. Uiteindelijk denk ik alle boulders goed ingetekend te hebben. Straks thuis moet ik achter de computer dit stukje bos nog maar eens goed nakijken. De rest van het gebied teken ik gelukkig zo in.

Cuvier
Ik heb nog niets gegeten en gedronken en tevreden rij ik naar Délice Imperial voor een citron merengue taartje en een noisette. Maar ondanks de verwennerij ben ik onrustig. Buiten is het weer gaan miezeren. Ik heb nog een paar uur en voor ik het weet sta ik weer op de parkeerplaats van Cuvier. Nog even wat boulders nalopen voordat ik weer naar huis rij, bedacht ik me. Met mijn map onder de paraplu loop ik een paar blokken langs. Snel deze pagina afmaken. Het lukt. Ik blader verder. Zou deze pagina ook lukken? Het lukt. En deze? Maar dan is het echt te donker. Gedachten uit en vijf uur zitten. Dan ben ik weer thuis.
Een week later, het is inmiddels 2012. Weer ben ik alleen in Bleau en nu voor twee dagen. Vandaag is er echt niemand om mee af te spreken en ik besluit door te gaan waar ik vorige week gestopt ben: met mijn map onder de paraplu Cuvier af maken. Ik loop het gebied een keer of vijf rond en dan heb ik alle 250 vijfde- en zesdegraads boulders van dit grootste gebied beschreven. Mijn tekeningen wemelen van de correcties. Dat wordt nog een hele klus om thuis alles te corrigeren! Na vijf uur alleen in de auto, een nacht alleen in een hotel en een hele dag alleen in de miezer voel ik me… eenzaam. Ik heb zin om mezelf te verwennen en bestel een glas van de beste wijn die ze hebben in bar Franklin. Op de barvrouw na is er niemand. Ik moet het doen met wifi op mijn iPhone, haar glimlach en kijken naar hoe ze de tafels in gereedheid brengt voor de gasten die hier vanavond komen eten. De zoutjes die ze me gegeven heeft, schrok ik naar binnen, van de Saint Julien die ze voor me inschonk, geniet ik langer. Dan besluit ik Mina (van het interview in BLOK) een sms te sturen. Ik zag net op internet dat ze Irreversible heeft geklommen en misschien is ze nog in Bleau. Maar ik krijg geen reactie en rij naar Porte de Bourgogne in Moret. Daar ken ik de ober een beetje. Maar er zit helemaal niemand en de ober die ik ken is er niet! Ik loop nog een rondje door het dorp maar nergens is het levendig. Ik kies toch een tafeltje bij Porte de Bourgogne. Het is de hele avond de ober en ik. Meer niet. Net als ik aan het voorgerecht begin, komt er een sms binnen: ‘You are more than welcome to join us.’ Shit! Dat gaat nu dus niet meer lukken. Halverwege het hoofdgerecht voel ik me helemaal niet goed. Ik giet mijn wijn weg op het toilet, ik sla de kaas over en neem maar een paar hapjes van mijn toetje. Ik heb spijt dat ik een menu heb besteld. Ben ik oververmoeid? Te koud? Ziek? Om negen uur lig ik in bed. Ik slaap meteen en ik word pas 12 uur later wakker. Met een beetje keelpijn maar verder: fit!

Weer Cuvier
‘… its our last day. We will be at Cuvier, rampart and hopefully also isatis and cuisiniere. A big day! Where are you heading?’ Cuvier dus. Leuk om vandaag niet alleen te zijn en ook Dirk-Jan komt vanmiddag nog hier naartoe. Weer ben ik de eerste op de parkeerplaats van Cuvier. Ik klim drie vijven en zessen waar ik niet helemaal zeker over was. Hoewel klimmen; het is steenkoud en ik doe de uitklimmen niet omdat ik daar aangekomen gevoelloze handen heb. Maar ik weet nu in elk geval dat de boulders goed staan ingetekend. Ik kom Mina en haar reisgenoten tegen bij Holey Moley 7a. Zij klimmen hem vlot en ik bak er niks van. Ben ik toch ziek? We verhuizen naar het Carnage-blok. Eén van de jongens wil Carnage 7b+ klimmen maar hij weet niet goed hoe. Ik kan het niet laten hem de boulder voor te doen en dat gaat heel makkelijk. Toch niet ziek? Ook Bérézina 7c lukt meteen. Ben ik zelfs fit? Of zijn de omstandigheden vandaag echt perfect? Of heb ik Bérézina gewoon te vaak gedaan? Ik klim ook met weinig moeite Bérézina-Carnage en moet nu op gaan letten dat ik me niet te moe klim in dingen die ik al heb geklommen. En dat ik niet té stoer ga doen natuurlijk.

Rempart
Met z’n allen verhuizen we naar Rempart. Mina wil Big Golden 7c+ proberen, David en ik Atrésie 8a. Mina gaat goed, wij een stuk minder. David kan het begin klimmen, het eind niet. Ik kan het begin niet en het eind ook niet. Dirk-Jan is ondertussen ook aan gekomen. Net voordat Dirk-Jan en ik ergens anders heen willen gaan, stapt Mina nog één keer Big Golden in. Ik kan het niet anders verwoorden: het is gewoon echt heel erg lekker om een mooie vrouw heel beheerst een moeilijke boulder te zien klimmen. En dat doet ze. Alsof het haar geen moeite kost. En ze is er erg blij mee. DJ gaat een paar blokken verderop opwarmen en ik ga er boulders intekenen. Dirk klimt de boulders waar ik over twijfel en zo kan ik een stuk van Rempart zonder vraagtekens afwerken. Voor we het weten is het vier uur. Tijd om terug te gaan naar Atrésie. Om vijf uur wordt het donker dus ik kan nog een paar pogingen doen. Ook de Engelsen zijn er weer. Bij mij wordt het niks, David kan nu ook het einde klimmen. Ik heb dus niets nieuws geklommen vandaag en maar eventjes gewerkt. Het voelt alsof ik een perfecte dag heb weggegooid. Ik heb té hoog ingezet. Gegokt op een boulder die vandaag te moeilijk voor me was. Als de zon ondergaat straalt het blok met daarop Big Golden van het gouden avondlicht. Dit is hét moment om iemand in Big Golden te fotograferen. Mina? Ze stapt de boulder gewoon nog een keer in en klimt hem in twee delen. Of ik vanavond wel bij hen kom eten. Dirk vraagt het ook. Als we naar de auto lopen, komen we Theo en vrienden tegen. Ook zij willen wel samen eten. Maar ik moet naar huis. Alleen mijn auto in. Dat kan ik maar beter zo snel mogelijk doen. Maar ik sta te treuzelen naast mijn auto. Vanavond eet ik weer alleen. Een broodje. In de auto. Maar met de oude hits op radio Nostalgie en weer een stuk verder met mijn gids. En op weg naar een warm bed.

Mina Leslie-Wujastyk in haar eerste van de Big Four: Big Golden

De stand van 5+6 halverwege januari:

3779 straight ups, graded 5- to 6c+, in Central and Southern Fontainebleau
Listed problems 5-: 395 5: 636 5+: 597 6a: 583 6a+: 191 6b: 447 6b+: 215 6c: 455 6c+: 260 January 2011

Van de 3779 boulders heb ik nu 3073 boulders gecontroleerd. Van de 46 gebieden moet ik er nog 4 helemaal doen en van 3 gebieden nog een gedeelte. Dat is waarschijnlijk nog 7 dagen werk in het terrein.

‘Hey Bart, heb jij zin/tijd om weekend van 10 naar 77 te gaan? Gr. Victor’
De juiste sms precies op het juiste moment! Ik had het weekend van de 10e december al een tijd in mijn agenda staan, maar ik had nog niemand gevonden voor die dagen.
‘Mooi! Doen we Irreversible, Bagheera en Angle Plus que Parfait en ook nog Paradis en Sarrazin voor de gids! Er zijn nog twee boulders in DJ die ik wil testen…’
Victor vindt alles goed, zo lang hij Irreversible maar kan klimmen. De weersvoorspelling is slecht, maar we hebben twee sites gevonden die het weer voorspellen dat we nodig hebben. Daar klampen we ons aan vast.

Zaterdag
We hebben net voor Parijs geslapen en rijden zonder ontbijt midden door de stad naar ons doel: taart en koffie in Milly. Ook daarna is het nog koud en vochtig buiten. Prachtige mistflarden hangen boven de velden en tegen de bomen. Zwermen vogels dansen voor de lage winterzon. Het zandpad naar Paradis is een glibberige kleistrook en in een bocht glijdt de fris gewassen zwarte Volvo van Victor met twee wielen in een zuigende akker. De automaat met cruise control bracht ons moeiteloos en comfortabel naar Milly, nu graaft de voorwiel aangedreven auto zich steeds dieper in de modder. De bodemplaat raakt nog net niet de grond. Dieper weg zakken is dus geen optie. We kijken elkaar aan, er zit niets anders op; met onze handen graven we de klei om de wielen weg, met onze nagels krabben we de klei van de banden. Eerst offeren we voorzichtig een kokosmatje op om de banden meer grip te geven, maar al snel ook de twee automatjes. De auto gromt, de wielen spinnen, beweging zit er verder niet in. Duwen heeft geen zin, mijn zolen hebben geen grip in de klei. We staan in de akker met steenkoude, smerige handen. De auto is smerig van binnen en van buiten. We voelen ons strakke plan langzaam uit onze handen glippen. ‘Bonjour!’ Twee vrolijke Franse meiden in strakke hardloopbroeken dartelen voorbij. ‘Ça va?’ Nog voor ze stilstaan hebben ze een plan: we moeten met takken een pad maken en de auto niet vooruit, maar aan de akkerkant naar boven duwen. In drie pogingen hebben we de auto eruit. ‘Gaan jullie klimmen in Paradis?’ vraagt de vlotste van de twee. ‘Vergeet het maar, daar is alles vochtig.’ En ze rennen weg. Wij leggen de automatten in de zon, vegen onze handen af in het steenkoude, natte gras en glibberen het bos in. Ik kan mijn pen nauwelijks vasthouden.

Drie uur later kruipen we het bos weer uit. We hebben alle boulders gevonden, we hebben zeiknatte voeten en broekspijpen, de meeste boulders waren verdwenen onder een dikke laag mos en we zijn flink uitgegleden. Maar Paradis is af! En het is nog vroeg. Nog tijd genoeg om te klimmen. Victor rijdt linea recta in zijn smerige Volvo naar Maunoury. Hij warmt op in twee rode boulders, wrijft zijn koude en natte voeten droog en klimt in zijn eerste poging Irreversible! Dat is een nogal hoge 7c en ik denk dat ik het spotten enger vond dan hij het klimmen. Vier pads is toch net wat weinig en één spotter ook. Ik roep vooral dat hij vast moet houden omdat ik hem niet wil opvangen. Vanaf de top hoor ik eerst een vreugdekreet en dan een vloek. Irreversible is droog, de rest van het blok is dat niet. Er zit niets anders op dan een stukje terug klimmen en afspringen op een stapel van vier pads. Met bonzend hart staat Victor weer op de grond. Zijn doel voor het weekend is binnen! Ik doe een paar pogingen maar ik ben traag, trillerig, onzeker over het einde en ik voel me niet sterk. Niet de juiste instelling om een boulder als deze in te stappen. Maar ik weet nu hoe die moet en ik kom graag terug. Met zes pads en twee spotters!

Snel pakken we alles in en alles weer uit onder Bagheera. Dat is een veel minder hoge 7c die door veel mensen niet al te moeilijk gevonden wordt maar ik ben er toch al een hele tijd mee bezig. Het begin, dat iedereen het moeilijkste vindt, kan ik keer op keer klimmen. Ik val steeds uit het einde, daar waar iedereen zegt dat het over is… Ik pruts ook vandaag en baal van mezelf. Mijn voeten schieten steeds van de treetjes. Een boulder niet klimmen, oké, maar technisch prutsen, daar kan ik niet tegen. Ik verspil mijn kracht met onnodige fouten en dat terwijl ik precies weet wat ik moet doen. En dan, in de vierde poging vandaag, maak ik mezelf kwaad. Maar op een rustige manier en ik klim Bagheera alsof die inderdaad helemaal niet zo moeilijk is.

Snel weer door want we willen nog veel doen vandaag. Voor BLOK 13, die bijna naar de drukker moet, heb ik nog een openingsfoto voor het Fontainebleau-artikel nodig. Het liefst in een klassieke, hoge boulder op Dame Jouanne, het 15 meter hoge blok waarop de alpinisten begin vorige eeuw trainden. Het avondlicht is prachtig. Gehaast klauteren we ons een weg door de chaos van het gebied. De lucht is helder blauw, de zon hult Dame Jouanne in een gouden gloed. Het contrast met de donkergroene bomen is prachtig. Victor draagt een knalgeel shirt en de zon staat precies zo dat zijn schaduw mooi naast hem op de rots valt… Alles lijkt te lukken vandaag! Met crashpads op onze rug klimmen we via een oranje boulder op het plateau en Victor rent letterlijk naar Angle Plus que Parfait. Rennen naar een boulder! Ik ben denk ik voor het eerst in Bleau met iemand die sneller en ambitieuser is dan ik. Er is nog licht en snel leg ik mijn pad naast die van Victor. Hij staat al klaar. Met zijn klimschoenen aan. Victor glipt er een keer uit maar dan staat hij in drie vloeiende bewegingen op het blok. Eerst sta ik nog met open mond naar hem te gapen. Door Victors schreeuw besef ik me dat het echt gebeurd is wat ik zag. Hij klom zojuist de boulder waar we zoveel respect voor hadden. Die moeilijker zou zijn dan Angle Parfait. De boulder die technische perfectie en moed vereist. De gladde wand zonder treden, de van je weg lopende kant, de gapende afgrond ernaast, de onmogelijk aanvoelende laatste passen. Ik kan het niet laten om ook mijn schoenen aan te trekken. Er is nog net wat licht en ik heb nu gezien dat het kan en hoe het kan. Ik zag Victor zijn voeten om de rand klemmen en dynamisch doorpakken op de kant. Het kost me twee pogingen voordat ik dat durf. Daarna krijg ik ook mijn voeten hoog maar ik durf de laatste pas niet aan te zetten. In het allerlaatste licht klimt Victor de meer dan perfecte 7b nog een keer voor de foto. Hij maakt voor de foto’s de passen zelfs in slow motion. Althans, in mijn beleving is dat zo. Ik leg mijn camera weg en poets mijn schoenen schoon. De instap gaat makkelijk. Ik klem mijn voeten om de kant en pak dynamisch door op de kant. Dan knijpen als een dolle in mijn linker hand, voeten hoog en hop naar de top. Maar de hop komt niet. Hoe krijgt Victor hier zijn gewicht zo mooi boven zijn voeten? Ik strek me uit maar ik kan niet bij de top. Ik kom nog een handlengte tekort. Mijn voet schuift langs de wand en ik hoor zandkorrels knarsen. Dat geeft geen vertrouwen. Maar ik wil niet loslaten! Het is nu echt bijna donker. Ik herplaats mijn voet en leg mijn hand zo hoog mogelijk tegen de wand. Voorzichtig loop ik met mijn vingers omhoog. Ik verbaas me erover dat mijn vingers blijven lopen. Wanneer schiet mijn voet nou weg? Wanneer vloeit de kracht uit mijn linker hand? Ik kijk naar mijn vingers die steeds dichter bij de top komen. Zelfs om de rand krullen. Nu kan er toch niks meer gebeuren? Al schieten mijn twee voeten tegelijk weg. Dan hang ik toch nog aan de top? Het duurt lang voordat ik besef dat ook ik l’Angle Plus que Parfait geklommen heb. Bleau is my Beach. Het staat op mijn nieuwe shirt. En zo is het.

In het donker klim ik nog de twee boulders die ik wilde testen voor 5+6. Nou ja klimmen, ik klim ze tot op de eindgrepen. Die zijn nat en ik wil het risico niet nemen om me alsnog te bezeren. Met een grote grijns op onze gezichten bergen we onze spullen op in de auto. Het zou regenen! We hebben al onze doelen op de eerste dag van het weekend gehaald. We vieren het met een Affligem en een gesprek over vreemdgaan in Chalet Jobert. We voelen ons onoverwinnelijk vandaag.

Zondag
Om half acht trekt Victor de dekens van mijn bed. Wak! Hij heeft zelfs al gedouched. Zonder ontbijt en ook maar een druppel vocht rijden we naar Mont Sarrazin. We rennen het pad omhoog, Victor steeds vooruit, ik hoef alleen te tekenen en te schrijven. Hij zoekt. Na twee uur zoeken smelt de rijp van de takken. Het is koud en vochtig. Druppels vallen op het papier van mijn gids. De boulders hier zijn minder groen dan in Paradis en tussen de dodelijk hoge boulders zitten verrassend veel mooie blokken van normale proporties. Er staan verse blauwe en oranje pijltjes op de blokken. Met weinig moeite is ook hier het werk snel gedaan. We brunchen in Barbizon en verwennen onszelf met de beste omeletten van de streek. Koffie erbij en we kunnen weer gaan. Het wordt Cuvier. Daar besluiten we Marie Rose op te waarderen naar 6b en Nescafé naar 6a+. De linker variant van Nescafé, zonder kant, heet Ricoré en is 6b gewaardeerd. Ik heb er erg veel moeite mee en maak er 6b+ van. Boulders met een plus heb ik nog een hoop nodig! Dan door naar het Carnage-pleintje. Het is er rustig. Gek, want de wrijving is zeldzaam goed! Ik heb geen plannen meer en geniet in de superklassiekers Carnage en Bérézina. Victor doet het voorzichtiger aan en warmt zorgvuldig op in Corto. Als hij er klaar voor is lopen we naar Imothep, één van de mooiste moeilijke boulders van het bos. Ik kan me er niet meer toe zetten en ga de nieuwe boulders in dit deel van Cuvier intekenen. Victor doet samen met wat Fransen en een hele berg pads een paar hele goede pogingen. Precies op tijd trekt een grote mistwolk over de heuvel. Alles wordt in korte tijd vochtig en glad. Ik heb alles gevonden. Voor hetzelfde geld was het het hele weekend mistig en vochtig geweest. Of kies je precies de verkeerde gebieden. En nu helpt de wolk ons op tijd naar huis te rijden.

We schuiven eerst aan in de file. Daarna gaat het vlot. Om 22:33 smst Victor: ‘Hoppa, ik lig al in bed. Was lachen dit weekend! Ging heel vlot laatste stuk. Succes morgen met blok.’ Soms voel je je niet zo lekker, is de weersvoorspelling matig, besluit je toch te gaan, begint je weekend met tegenslag en valt uiteindelijk alles precies op zijn plek. Nog een paar van dit soort weekenden en 5+6 is af. Bleau is my Beach.

De stand van 5+6 halverwege december:

3813 straight ups, graded 5- to 6c+, in Central and Southern Fontainebleau
Listed problems 5-: 397 5: 637 5+: 626 6a: 595 6a+: 177 6b: 453 6b+: 208 6c: 465 6c+: 255 December 2011

Van de 3813 boulders heb ik nu 2933 boulders gecontroleerd. Van de 46 gebieden moet ik er nog 8 helemaal doen en in 3 gebieden nog een gedeelte. Dat is waarschijnlijk nog 10 dagen werk in het terrein.

Beste (ex-)klimmers, nieuwsfreaks, toponeuzers, webstruiners,
nummertjesjagers, klimkijkers, zekersletjes, nederlands-team-leden en
bezorgde moeders,

Trots willen wij u hierbij uitnodigen voor de derde editie van de
legendarische Klimquiz á gogo op zondag 18 december 2011! (voor meer
info zie: http://www.monkbouldergym.nl/events/2011-2/klimquiz-a-gogo-zondag-18-12-2011/)
Na twee edities zullen wij ook dit jaar voor een frisse serie vragen
zorgen die het veelzijdige spectrum van de klimsport zal omvatten.

In een hevige strijd zullen verschillende teams uitmaken wie zich de
professor van de klimkennis mag noemen. Na een spannende voorronde van
40 vragen, waarvoor iedereen zich kan inschrijven, zullen drie teams
doorgaan naar de finale om uit te maken wie de studiebol onder de
klimmers is. Het eten zal tussen de voorronde en de finale
plaatsvinden, we zullen dan tevens de voorronde vragen nakijken.

Lastige vragen over eerstbeklimmingen, flauwe weetjes, namen, nummers
en nog veel meer. Via audio-, video- en tekstfragmenten, afbeeldingen
en voorwerpen brengen de presentatoren de vragen aan het voetlicht.
Mocht je het tot de finale weten te schoppen, dan wacht je een
bloedstollende vragenronde met de meest lastige vragen maar een mooie
prijs in het vooruitzicht. En natuurlijk de eeuwige roem!

Wij denken dat jullie tot het gezelschap behoren dat bij dit evenement
niet kan ontbreken, daarom deze persoonlijke uitnodiging. Wij willen
jullie vragen zo snel mogelijk een teamlid te vinden en je in te
schrijven op de website van Monk. Hiero:
http://www.monkbouldergym.nl/events/2011-2/klimquiz-a-gogo-zondag-18-12-2011/.
Dan reserveren wij een tafel voor je! Het lid kan een vriend, vage
kennis of geliefde zijn; belangrijk is in ieder geval dat jullie
gezamenlijk een goede dosis kennis hebben van de klimsport.

Dus, hoe rekening met vroeg vertrekken uit Fontainebleau op
zondagochtend en schrijf je zo snel mogelijk in bij Dirk
(dirk@monkbouldergym.nl)!

De plaatsen zijn beperkt.

Wij hopen jullie te mogen begroeten op 18 december!

De beste groeten,

Dirk, Dennis & Ties

Vier dagen prachtig weer. Wat moet je dan als je veel werk voor de gids te doen hebt en ook graag van de omstandigheden gebruik wil maken om mooie boulders te klimmen? Vroeg opstaan, besluit ik. Dag een zit ik al vroeg alleen aan de koffie, een croissantje en een citron-merengue taartje in Milly. Het is erg lekker allemaal, maar de winterzon buiten is nog aantrekkelijker. Snel naar buiten en de auto in op weg naar Dame Jouanne. Dat is het gebied dat ik deze dagen zeker af wil hebben. En dat gaat door het chaotische karakter van het gebied nog een hele klus worden, verwacht ik. In Noissy gaat de telefoon. Het is Dennis. Zit je nog aan de koffie? Dan komen wij ook! Ik keer wel om, hoor ik mezelf zeggen. Gezelligheid boven arbeid. In Milly zoek ik me suf naar een parkeerplek en bestel ik uiteindelijk nog een noisette en al snel komen Dennis, Nora en Rifka binnen. Later ook Serge en Dirk-Jan. Dennis wil naar JA Martin. Dat gebied komt helemaal niet in de gids die ik nu aan het maken ben, maar toch laat ik me verleiden om samen te gaan klimmen.

Niet lang daarna staan we onder Aster. Een 7c+ traverse die Dennis eerder die week heeft uitgewerkt. Die ziet er mooi uit en snel warm ik op. Maar tijdens het werken in de traverse merk ik dat ik eigenlijk niet geinteresseerd genoeg ben. Ik wil toch iets ‘nuttigs’ doen voor de gids en traverses zijn nou eenmaal niet echt mijn ding. Bovendien komt JA Martin niet in deel 1 van 5+6 waaraan ik werk. Er zijn hier wat 6c+/7a boulders te testen en al snel klimmen we die en verwijzen we ze naar 5+6 deel 2 en niet naar 7+8 versie drie 3. Als de anderen een nieuwe traverse gaan opzoeken besluit ik te ontsnappen en toch nog even naar Damne Jouanne te rijden. Ik ben warm en ik voel me best fit ondanks dat ik in de traverse niet veel klaarspeelde. Als ik nou achterin begin kan ik misschien nog een poging doen in Hibernatus, een boulder die als 8a bekend staat maar waarvan ik al jaren denk dat ie dat niet haalt. Weet ik dat ook meteen voor de update van 7+8. Nuttig en leuk!

Achterin Dame Jouanne is het heerlijk rustig. Ik gooi mijn spullen onder Hibernatus. Eigenlijk om meteen te gaan werken maar weer ben ik zwak en ik besluit meteen maar even een poging te doen. Dan ben ik van die onrust af. Eerst snap ik niet hoe ik mijn voeten in de boulder moet krijgen maar zodra dat lukt, krijg ik vertrouwen. Binnen een half uur klim ik hem. Mijn vermoeden klopt. Ik pak mijn tekenspullen en lopend door het gebied mijmer ik over de waardering die ik Hibernatus ga geven in 7+8. Hij voelde makkelijker aan dan vrijwel alle 7c’s die ik in Bleau geklommen heb. Toch besluit ik het op 7c te houden. Het achterste deel van Dame Jouanne heb ik snel af. De nieuwe boulders ingetekend, de bestaande nagelopen, de tekening aangepast, de beschrijvingen verfijnd. Ik heb er vertrouwen in dat ik het hele gebied snel af kan maken de komende dagen.

De volgende ochtend sta ik om acht uur op en ik vertrek zonder ontbijt naar Dame Jouanne. Ik wil de anderen in de gite niet wakker maken. Het is prachtig herfstweer en de mist, de muziek, de kleuren van de bladeren en mijn gedachten stemmen me melancholisch en gelukkig tegelijk. Enthousiast storm ik de trap aan het begin van het gebied op. De blokken hier zijn fantastisch van vorm. Vooral voor het oog. Klimtechnisch zie ik maar een paar mooie lijnen. Na een kwartier heb ik steenkoude handen. Ik had helemaal niet in de gaten dat het vroor. Ik kan bijna niet schrijven en mijn oren doen pijn van de kou. Om elf uur ben ik klaar met dit deel en spring ik de auto weer in. Het is dan nog -1. Bij de bakker krijg ik mijn geld bijna niet uit mijn portemonnee en als ik naar buiten loop laat ik een glazen pot Nutella vallen. Ik ben nog steeds verkleumd. Na een ontbijt in de gite waar Frank en Wieneke een week zullen blijven kom ik bij met warme thee en croissantjes. We gaan naar Potets. Ook al een gebied in Trois Pignons dat niet in mijn gids komt, maar ik vind het te gezellig om samen te boulderen. Ik check er alvast de drie zevens voor 7+8. Er is nog veel nat, Snoopy 7a is droog. Dennis vond hem erg makkelijk. Ik moet echt bijten om hem te klimmen, ik doe er langer over dan over Hibernatus! Als de rest besluit naar 95.2 te lopen, rij ik weer naar Dame Jouanne. Ik werk er weer een tijdje en ga dan Bagheera maar weer eens bekijken. Dat is een mooie 7c waar ik al eerder in gewerkt heb, maar die ik toen niet kon klimmen. Het is best spannend met de stenen eronder, maar het lukt me om in mijn eentje alle passen te maken en de boulder in twee delen te klimmen. Maar het is vroeg donker en in het zwakke, laatste licht loop ik terug naar de auto.

Op dag drie rij ik weer om acht uur naar Dame Jouanne, nu met de zekerheid dat ik het gebied af ga krijgen. Het weekend is voorbij het is er doodstil. Het is weer mistig maar als ik hoog op het plateau sta, breekt precies dan een felle zonnestraal door. Het licht over deze prachtige chaos van blokken en de oranje bladeren is prachtig. Om elf uur rij ik tevreden naar de gite. Dame Jouanne is af. Wieneke wil naar Cuisiniere en al snel klimt ze er Bizarre, Bizarre, een 7a die haar tijdens eerdere trips maar niet lukte. Dan rijden we naar Bagheera maar ik kan hem niet klimmen. Net niet.

De laatste dag. Weer om acht uur op en nu rij ik naar Mont Simonet. Een hert springt voor de auto over de weg. Op de parkeerplaats staat een klein rotsblok dat zo mooi is van vorm dat ik het thuis in de tuin zou willen hebben. Even voel ik eraan. Geen beweging in te krijgen. Twee blaffende honden springen uit een auto. Meer wild kan ik dus wel vergeten. Mont Simonet is niet zo’n groot gebied en ik kan het in een ochtend af maken. ’s Middags gaan we naar Elephant waar Wieneke in een paar pogingen Lepreux Direct 7a klimt. Ik warm er ook op en klim er Voie du Flirt 7a+, de boulder waarvan ik in de laatste Hoogtelijn beschrijf dat die me niet lukt. November is inderdaad de perfect maand! Dan snel nog even langs Bagheera maar hoewel ik mijn methode nog iets kan verfijnen en enkele pogingen nog beter gaan dan gisteren, klim ik hem niet. Te moe waarschijnlijk van vier dagen lopen en klimmen. Toch ben ik blij dat ik meer dan 100 boulders voor de gids heb kunnen wegstrepen, dat ik een van de moeilijkste gebieden heb gedocumenteerd, dat het bos prachtig was en het gezelschap aangenaam. Ik rij bijna in een ruk in mijn eentje naar huis. Op naar de volgende keer want er is nog een hele hoop werk te doen!

Hieronder de stand van 5 + 6 zoals die eind november is:

3820 straight ups, graded five or six, in Fontainebleau (volume 1, Centre and South areas)
Listed problems 5-: 398 5: 640 5+: 627 6a: 601 6a+: 168 6b: 459 6b+: 202 6c: 470 6c+: 255 November 2011

Van de 3820 boulders heb ik nu 2747 boulders gecontroleerd. Van de 46 gebieden moet ik er nog 10 helemaal doen en in 4 gebieden nog een gedeelte. Ik schat in dat ik nog 11 dagen werk te doen heb in het terrein.

Bart droomt vaak over klimmen. Welke boulder klimt hij hier?

Als je echt heel goed kan klimmen ziet een week Bleau er zo uit…